Esther, 8 oktober 2009
Verenigd Koninkrijk , Leeds

Frustratie alom

Inmiddels ben ik alweer lang en breed aangekomen in mijn vierde week in Engeland.

Vorige week dinsdag had ik mijn eerste hoorcollege; PR Planning and Management. Na een week lang aanzien hoeveel de Britten daadwerkelijk kunnen drinken (wat toegegeven, vaak wel erg gezellig was) was ik wel klaar voor wat intellectuele stimulatie. Het mocht niet zo wezen. Zodra ik ging zitten hoorde ik de meiden om mij heen dingen zeggen als: "Ik was zo dronken... Was hij knap?" en "Ik haat het als je geen bereik hebt in deze zalen... Wat als je iemand wat wil vertellen tijdens de les?"

Na mijn klasgenoten afgeschreven te hebben begon de leraar aan zijn college. Jawel, een Duitser met een vreselijk accent die 'prominent' uitspreekt als 'promínent'. Het college zelf had helaas niets aan inhoud te bieden dat ik zelf niet al lang wist.

Na het college had ik twee uur om met mijn duimen te draaien en het gebouw te vinden waar mijn volgende les (een tutorial van dezelfde man) plaats zou vinden. Dit bleek aan de andere kant van het centrum, maar aangezien het lekker weer was gaf het me de gelegenheid om een lekkere wandeling door de stad te maken. Het gebouw in kwestie heet Cloth Hall Court, en is een van de oudste, en naar wat ik mij heb laten vertellen, meest prestigieuze gebouwen van de universiteit.

Tijdens de tutorial, waar ik mij tussen 12 meiden en één ontzettend verwijfde homo bevond, leerde ik niets over PR, maar ontdekte ik wel waar ik mijn nagels het beste kan laten doen, en hoeveel ik daarvoor kwijt zal zijn.

Na dit vak had ik weer anderhalf uur niets te doen tot mijn laatste vak van de dag; Leadership, Strategy and Change. Voor zover mogelijk was dit vak compleet het tegenover gestelde van PR. De lerares sprak zo'n ingewikkeld Engels dat ik mijn twee mede Nederlanders (ook wel bekend als medelanders?) met hun ogen zag knipperen, en ze pushte de hele klas meteen om ook daadwerkelijk na te denken. Toen deze les af gelopen was (om 17.30) sjokte ik weer terug naar de bus om thuis in te storten.

Woensdag had ik alleen een hoorcollege en een tutorial van het vak Cross Cultural Management. Dit is tot nu toe het vak wat me het meest boeit. De groep waar ik les mee heb bestaat voornamelijk uit Duitsers, Fransen en Noren (Eén daarvan heeft het gehad met al die mensen die denken dat ze uit 'Norwegia' komt, en dan dachten wij dat we het moeilijk hadden). Het vak wordt gegeven door een Britse, een Chinese, en ik geloof een Spaanse. Lekker multi-culti dus.
Ons Nederlands trots Geert Hofstede (multi-cultureel expert) kwam al snel aan bod, en in de les die er op volgde kreeg ik zelfs al nieuw materiaal om in me op te nemen.

Donderdags heb ik vrij, en vrijdag dien ik mijn aandacht te focussen op Contemporary Brand Management. De eerste tutorial heb ik gemist door een griepje, maar aangezien de lerares de tutorials per groep ééns in de twee weken geeft kan ik die gelukkig nog inhalen. Het hoorcollege had voorlopig wederom niets nieuws te bieden, maar ik vermoed dat dit vak uiteindelijk wel iets dieper in de materie gaat dan wat ik op de HU heb meegekregen.

Ik heb gisteren begrepen dat je nog van vak kan wisselen als je dat graag wilt, en ik overweeg dus sterk om PR Management and Planning in te wisselen voor International Business Management. Dan zou ik de lessen van de eerste twee weken gemist hebben, maar misschien dat ik dan iets meer plezier heb in mijn week.

Behalve school gaat het leven hier op Sugarwell Court ook lekker verder. Sinds mijn laatste bericht ben ik weer op twee huisfeesten geweest, en heb ik weer meerdere avonden besteed met poolen (waar ik vreselijk slecht in ben, sorry Bert!), kaarten, en simpelweg ouwehoeren in andermans keuken. Mijn eigen huisgenoten hebben nog steeds de neiging om zich op te sluiten in in eigen kamer, met uitzondering van Catherine, die simpelweg vertrokken is.

Gelukkig zitten er wel gezellige mensen in de andere gebouwen. Eén van de feestjes van afgelopen week was een Erasmus feest, waar alle internationale studenten uitgenodigd waren. Ik heb daar dus bijna iedereen leren kennen die momenteel in hetzelfde schuitje zit als ik. Naast mij zijn er drie andere Nederlandse meiden in Sugarwell, en nog een jongen en meisje die in een ander gebouw van Leeds met wonen. Met die laatste twee volg ik het van Leadership, Strategy and Change, dus ook hen zie ik iedere week.

Behalve school en feestjes moeten er natuurlijk ook af en toe boodschappen gedaan worden. Dit is een andere ervaring dan wat wij in Nederland gewent zijn. Ik ga over het algemeen naar de Morrisons, wat qua sfeer een beetje doet denken aan de c1000 in Nederland.
Als je de supermarkt eenmaal binnenloopt wil je de Britten meteen iets nieuws leren; boodschappenchoreografie. Om de een of andere reden, iets waar ik nog niet echt een verklaring voor heb, staat IEDEREEN elkaar in de weg. Het is niet zo dat het er veel drukker is, of dat de gangpaden zoveel smaller zijn, ik denk dat het gewoon een kwestie van treuzelen is.
Verder hebben ze gelukkig een breed assortiment, en met wat zoeken kan je meestal wel vinden wat je nodig hebt. Een van mijn fijnste ontdekkingen; de melk hier smaakt hetzelfde als in Nederland.
Als je dan uiteindelijk al je spullen hebt is het tijd om af te rekenen. In Nederland heb je die schuine baan aan het einde van de kassa, zodat de kassière je spullen aan de kant kan schuiven, en de volgende klant kan helpen. Die hebben ze hier niet, dus je moet wachten tot de persoon voor je al zijn/haar spullen ingepakt heeft totdat je aan de beurt bent. Gelukkig zijn de Britten 'masters of queing', dus zorgt dit onderling voor weinig irritatie.

Ik heb in mijn tijd hier naast de foto's die ik al geupload heb (te vinden in de linker balk), nog een aantal nieuwe foto's gemaakt. Ik werk nu nog steeds op de laptop van mijn buurman, en die laptop is helaas te traag om met foto's te werken. Officieel zou vandaag mijn laptop gerepareerd zijn, dus ik verwacht ieder moment een telefoontje dat ik hem kan afhalen. Zodra dat gelukt is zal ik wat nieuwe foto's uploaden!

Veel liefs uit Engeland,

Esther

Naar Esther in Verenigd Koninkrijk bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl